Jeden wspólny cel

Posłanie dziecka do przedszkola to bez wątpienia przełomowe wydarzenia dla rozwoju samego malucha. O tym przekonywać nikogo nie trzeba. Ale czy tylko dla dziecka? Otóż jest to także ważny moment rozwoju samego rodzica. Po długim okresie, w którym to rodzice rozpoznawali i reagowali na potrzeby dziecięce, uczyli się niepowtarzalnego sposobu komunikowania emocjonalnego i słownego ze swoją pociechą, poznawali jedyną w swoim rodzaju osobowość dziecka i wrodzoną specyfikę jego funkcjonowania…. nagle dziecko znajduje sie pod opieką osób obcych, nie znających dziecka, jeszcze do tego zmuszonych dzielić swoja uwagę między, nie dwoje, nie troje dzieci, ale kilkunastoosobową grupę rozbieganych i hałaśliwych maluchów. Nie łatwo jest zaufać że wszelkie potrzeby dziecka będą w tym miejscu zaspokojone, nie łatwo ze spokojem powierzyć rozwój dziecka w ręce nauczyciele przedszkolnego. Rola rodzica jest jednym z największych wyzwań życiowych człowieka, stąd obarczona często wielkimi ambicjami, ale też obawami i lękami rodzącymi sie wokół poczucia rodzicielskich kompetencji, osiągnięć, niepowodzeń, wyczulenie na ocenę i ingerencję otoczenia. Nie łatwym zdaniem jest zachowanie otwartości, spokoju i pozytywnego zaangażowania we współpracy z pedagogami przedszkolnymi.

Niewątpliwie jednak stały kontakt i współpraca z nauczycielkami w przedszkolu może i powinna być ważnym źródłem wiedzy o rozwoju i problemach konkretnego dziecka, bardzo przydatnej dla rodzica i jego relacji opiekuńczej i wychowawczej wobec swojej pociechy. Oczywiście to rodzic poprzez doskonałą znajomość dziecka i wręcz intuicyjne wyczucie jego spraw, potrzeb i problemów jest najważniejszym partnerem przedszkola w wykonywaniu funkcji nauki i wychowania przedszkolnego. Ale czy obserwacje i wskazówki nauczycielskie są przez to mniej ważne, niż rodzica? Nic podobnego! Nauczyciel bowiem posiada wielkie atuty, wspaniale dopełniające atuty rodzica. Nauczyciel posiada profesjonalną wiedzę, praktyczne doświadczenie z wieloletniej pracy z wieloma dziećmi, neutralność i dystans emocjonalny wobec sytuacji życiowej dziecka i rodziny, który umożliwia mu dostrzeżenie różnych szczegółów funkcjonowania dziecka z innej perspektywy niż rodzic, a przez to czasem bardziej obiektywną ocenę pewnych spraw. Nauczyciel poszerza i uzupełnia wiedzę rodzica o inne aspekty funkcjonowania dziecka. Nauczyciel jest też pierwszym zewnętrznym autorytetem (poza domem rodzinnym), który przygotowuje dziecko do wejścia w bardzo ważne relacje z innymi autorytetami – wychowawcami i nauczycielami szkolnymi, duszpasterzami i innymi osobami spoza rodziny, istotnymi dla dalszego rozwoju młodego człowieka. Warto więc zadbać o dobry kształt relacji dziecko – nauczycielka z przedszkolna.

Dla korzystnej wzajemnej współpracy rodziców i nauczycieli konieczne jest przyjęcie pewnego założenia: RODZICE I NAUCZYCIELE PRZEDSZKOLNI MAJĄ JEDEN WSPÓLNY CEL – DOBRO DZIECKA. Przedszkole jest partnerem rodzica we właściwym kształtowaniu osobowości dziecka. Uświadomienie sobie tego pozwala bardziej rzeczowo rozmawiać i nie nastawiać się do uwag nauczycieli jako do ataku na kompetencje rodzica. A rozmawiać trzeba wręcz o wszystkim: jedzeniu, samopoczuciu dziecka, uczestnictwie w zabawie, ulubionych zajęciach, kontaktach z innymi maluchami, słuchaniu poleceń i współpracy w grupie, czynnościach samoobsługowych, higienie, talentach, brakach w zakresie pewnych sprawności i umiejętności. W wymianie opinii zarówno nauczyciel jak i rodzic musi pamiętać o zasadzie realizmu w ocenie dziecka. Nigdy nie jest bowiem tak, żeby wszystko było źle, albo wszystko było dobrze. Jeśli czasem w ocenach przedszkola albo rodzica brakuje któregoś aspektu, brakuje realizmu i równowagi, trzeba wspólnie go poszukać. Nie ma dzieci cudownych, ani dzieci złych, są dzieci prawdziwe. Tylko znając ich słabsze i mocniejsze strony można pomagać im się rozwijać.

Uwagi i opinie nauczycielek mogą czasami być trudne dla rodzica, ponieważ przyzwyczaił się do pewnego obrazu dziecka, lub nie widział ze swej perspektywy danego problemu. Bywa, że w czasie rozmów indywidualnych wychodzi na jaw, że dziecko zupełnie inaczej zachowuje się w domu, a inaczej w grupie przedszkolnej. Rodzice i nauczycielka mogą odnieść wtedy wrażenie, że rozmawiają o dwóch zupełnie innych osobach. Przy wzajemnym zaufaniu i otwartej życzliwej postawie, rodzic i nauczyciel mogą odnaleźć rozumienie sytuacji takie, które umożliwi pomoc dziecku w wyrównaniu jego niespójnych zachowań. Jeśli zaś założy się z góry negatywny stosunek nauczycielki do dziecka, czy do rodzica, porozumienie i wyjaśnienie sprawy zostanie uniemożliwione, przede wszystkim ze stratą dla malucha. Wspólnie można też wychwytywać wcześnie odchylenia i opóźnienia rozwojowe dzieci oraz wcześnie interweniować poprzez konsultacje ze specjalistą, m.in. z Publicznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Oleśnie. Jest to kolejne miejsce, gdzie pracują osoby przygotowane do specjalistycznego diagnozowania i pomocy dziecku i rodzicom. Rodzic sam lub z uzgodnieniem z nauczycielem przedszkola może zgłosić dziecko do psychologa, pedagoga, logopedy, przygotowanych do udzielenia bardziej szczegółowych wskazówek i działań w pomocy dziecku z problemami rozwojowymi, wychowawczymi i innymi, które wywołują niepokój w rodzicu i w nauczycielu. Poradnia oferuje bezpłatne badania, poradnictwo, terapię, specjalistyczne materiały i kontakty z innymi wyspecjalizowanymi placówkami. Wszystko po to, by optymalnie pomoc dziecku i rodzinie. W ten sposób poradnia przyłącza się do grona osób, które tak jak rodzice i nauczyciele przedszkolni mają

JEDEN WSPÓLNY CEL – DOBRO DZIECKA.
Psycholog Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Oleśnie – Katarzyna Zygmunt